Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γερμανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Γερμανία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

27 Ιουνίου 2011

Γιατί αγωνιούν οι Γερμανοί αγρότες ;

Εδώ στην Ελλάδα, οι τυχεροί έλληνες αγρότες έχουν να ασχοληθούν με σημαντικά ζητήματα, όπως την απουσία κρατικής μέριμνας για την παραγωγή τους (και δεν μιλάμε για οικονομική μέριμνα), την απουσία σοβαρής και οργανωμένης συνεταιριστικής παρέμβασης στην αγορά των τροφίμων, την παντελή έλλειψη εκπαίδευσης και δια βίου ενημέρωσης σχετικά με τις εξελίξεις στο επάγγελμα τους και άλλα ευτράπελα.

Στην Γερμανία "αγωνιούν" για ...... το επερχόμενο "Γερμανικό Αγροτικό Ημερολόγιο 2012"....... και συγκεκριμένα για τις ........ αγρότισσες - μοντέλα του !!!


Ενδεικτικά σας χαρίζουμε μία σκηνή από την .... φυσιολατρική φωτογράφιση .

17 Νοεμβρίου 2010

Το ευρωπαικό παρα ...σκήνιο

 Επανερχόμαστε σιγά σιγά μετά τον εκλογικό "λήθαργο" με μια παγκόσμια επιτυχία.
Αποκαλύπτουμε το ....παρασκήνιο (ή καλύτερα το ευρω-παρασκήνιο) με τις δηλώσεις του Αυστριακού Υπουργού Οικονομικών κ. Πρόλ.













10 Οκτωβρίου 2010

Η Τουρκία της Γερμανίας

Διαβάστε προσεκτικά το ακόλουθο κείμενο του γνωστού αθλητικού δημοσιογράφου Αλέξη Σπυρόπουλου, που δημοσιεύθηκε σήμερα 10 του Οκτώβρη στο contra.gr .

"  Οι Γερμανοί ξέρουν ότι δεν είναι σοφό να αποκρούουν τον "εχθρό" (βλέπε Τουρκία). Σοφό είναι να τον υποδέχονται και να τον αφομοιώνουν. Ο Αλέξης Σπυρόπουλος γράφει για την... Τουρκία της Γερμανίας.

Θυμάμαι την περιέργεια που μου είχε κινήσει προ πολλών ετών, η πρώτη φορά που παρατήρησα στη Γερμανία «δίγλωσσες» επιγραφές σε σημεία απ’ τα οποία περνά πολύς κόσμος.
Εκτός απ’ τα γερμανικά, η δεύτερη γλώσσα δεν ήταν αγγλικά. Γαλλικά. Ισπανικά. Ιταλικά. Πορτογαλικά. Δεν ήταν, φυσικά, ελληνικά. Ούτε κινέζικα. Ηταν... τουρκικά. Σκέφτηκα αφελώς, ότι επρόκειτο για «κατάκτηση» των Τούρκων. Ρωτώντας, αντιλήφθηκα πως ήταν «παραχώρηση» των Γερμανών. Η εξήγηση που μου δόθηκε ήταν ότι, απ’ όλους τους μετανάστες, οι Τούρκοι είναι οι πιο αργοί στο να μαθαίνουν γερμανικά. Δεν τα μιλάνε οι οικογένειες στο σπίτι, από προσκόλληση σ’ ένα είδος παράδοσης που στην πραγματικότητα δεν είναι παράδοση αλλά στείρος σοβινισμός. Κι αυτή η άρνησή τους, είναι η αδυναμία τους. Πηγαίνοντας πρώτη δημοτικού στα γερμανικά σχολεία, τα παιδάκια τους αυτομάτως γίνονται οι χειρότεροι μαθητές. Κι αργότερα, ως νέοι, βγαίνουν με τις χειρότερες προοπτικές στη λεγόμενη «αγορά εργασίας».

Η Γερμανία, που ως χώρα ανοικοδομήθηκε χάρη (και) στα φτηνά μεροκάματα των γκάσταρμπαϊτερ, δεν είν’ αφύσικο ότι έχει υπεραναπτυγμένη την be-my-guest κουλτούρα. Δίνουν ό,τι χρειάζεται για την ενσωμάτωση.
Η «νέα» Εθνική Γερμανίας (με Τούρκους μέσα, Πολωνούς, Βόσνιους, Νιγηριανούς, Ισπανούς, Αγγλους, Τυνήσιους, Γκανέζους κ.λπ.) είναι το αποτέλεσμα της, εδώ και περίπου δέκα χρόνια στη χώρα, φιλελευθεροποίησης του συστήματος απονομής υπηκοότητας. Ένα σύγχρονο θαύμα, κοινωνικό. Και αθλητικό. Διότι όλοι αυτοί, οι γιοι μεταναστών, είναι προϊόντα της γερμανικής «διαδικασίας παραγωγής». Μόνον ο Βραζιλιάνος, ο Κακάου, ήταν «μεταγραφή» λόγω πολυετούς παραμονής.

Σ’ ένα Γερμανία-Τουρκία παλαιότερα, οι Τούρκοι είχαν αφεθεί να κατακλύσουν το Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου με τον ίδιον τρόπο με τον οποίον την Παρασκευή αφέθηκαν να κατακλύσουν το Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου. Κι όπως είπε ο Μπίρχοφ, ο... Φύσσας της Μάνσαφτ, «και με την Ολλανδία αν παίζαμε, θα κάναμε το ματς κάπου δυτικά, ίσως στο Γκέλζενκιρχεν, για να διευκολύνουμε τη μετακίνηση των φιλοξενούμενων φιλάθλων».

Οι Γερμανοί ξέρουν ότι δεν είναι σοφό ν’ αποκρούουν τον «εχθρό». Σοφό είναι να τον υποδέχονται και να τον αφομοιώνουν. Δεν έχουν κόμπλεξ, δεν έχουν κουτοπονηριά. Announcer την Παρασκευή στο Βερολίνο ήταν ένα νόστιμο κορίτσι, 22 ετών, σαν τον... Οζίλ, διαιτητίνα σε τοπική κατηγορία του Βερολίνου, Γερμανίδα-Τουρκάλα. Ανέκαθεν με τους Γερμανούς, ξέρεις πως όλες οι λεπτομέρειες θα είναι «στη θέση τους».

Ο μοναδικός pre-game κίνδυνος που ο γερμανικός οργανωτισμός συνειδητοποίησε και αντιμετώπισε, ήταν η ιδέα ότι οι Γερμανοί διεθνείς, βγαίνοντας στον αγωνιστικό χώρο, θα δουν το απέραντο, απλωμένο απ’ άκρου εις άκρον, κόκκινο των «ομόχρωμων» Τούρκων αλλά δεν θα ξέρουν... πού κάθονται οι (διαφόρων χρωμάτων) δικοί τους! Για να μη τους ψάχνουν τα βλέμματα λοιπόν, έβαλαν ένα άσπρο τι-σερτ σε καθένα απ’ τα καρεκλάκια στο απέναντι, των Τούρκων, πέταλο. Τα άφησαν, να τα φορέσουν οι Γερμανοί θεατές. 
Να υπάρχει, ως εικόνα στα μάτια των ποδοσφαιριστών, και το λευκό μπλοκ. Ένα καθαρό στίγμα. Μολονότι δεκάδες χιλιάδες, τα μπλουζάκια δεν ήταν φτηνιάρικα. Κι είχαν και χιούμορ. Οι θεατές, και τα φόρεσαν και τα φχαριστήθηκαν και μ’ αυτά έφυγαν και σπίτι τα πήραν. Μπροστά είχαν την «αναμνηστική» αναφορά, Γερμανία-Τουρκία, Βερολίνο, 8 Οκτωβρίου 2010, και πίσω, στην πλάτη, με κεφαλαία, τη λέξη Heimspiel (Εντός Εδρας Παιγνίδι) κι ένα... θαυμαστικό !
Ν’ ακούγονται πιο δυνατά οι φιλοξενούμενοι σε αναμέτρηση Εθνικών Ομάδων, είναι λογικό να συμβαίνει σε Ανδόρα-Γαλλία ή Λίχτενσταϊν-Αγγλία. Γερμανία-Τουρκία, ήταν ένας σπάνιος διαγωνισμός... κακοφωνίξ. Αλλ’ ως εκεί! Ούτε ρούπι, παρέκει. Ο Οζίλ αποδοκιμαζόταν στην κάθε επαφή του με τη μπάλα, πιο πολύ απ’ όσο στην αμέσως προηγούμενη. Οι Γερμανοί τραγουδούσαν, οι Τούρκοι τους σκέπαζαν με τις φωνές, όμως στο τέλος δεν τους είχαν μείνει και πολλά κουράγια για να σκεπάσουν το κλασικό Auf Wiedersehen. 

Οι Γερμανοί εμπιστεύθηκαν την αγωνιστική υπεροχή τους, αυτή επιβεβαιώθηκε στο γρασίδι, κι όλα τα υπόλοιπα έγιναν ιστορία. Οι Τούρκοι, οι μεν παίκτες «έκατσαν φρόνιμα» κι έχασαν σαν καλά παιδιά 3-0, οι δε οπαδοί «διελύθησαν ησύχως» διότι... δεν μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς, και το ‘ξεραν ευθύς εξαρχής. Πολλοί, πάμπολλοι, ναι. Ασύδοτοι, όχι. Τα γερμανικά, μπορεί να μη τα παίρνουν με την πρώτη. Αλλά να ‘χουν συναίσθηση, οι Τούρκοι της Γερμανίας, ότι «δεν τους παίρνει» να το κάνουν Αλί Σαμί Γεν ή Σουκρού, ως εκεί (είναι και τα ερεθίσματα γύρω-γύρω ισχυρά) ο νους τους μπορεί να φτάσει...


 

Θα μας άρεσε πιο πολύ αυτή η εικόνα στην χώρα μας ;



Σε λίγο η συνέχεια......................

27 Ιουνίου 2010

Στα σπίτια τους οι ..... ξενέρωτοι !!!

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 παίξανε εναντίον της Αυστραλίας και της τότε Γιουγκοσλαβίας.
Φέτος παίξανε πάλι εναντίον της Αυστραλίας και της Σερβίας.....

Στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1974 είχαν στην ενδεκάδα έναν αποτελεσματικό ..Μίλλερ.


Φέτος έχουν έναν άλλο αποτελεσματικό ποδοσφαιριστή ονόματι ... Μίλλερ.


Εδώ το τέταρτο τέρμα εναντίον της Αγγλίας από τον Τόμας Μίλλερ...

7 Μαρτίου 2010

Ένα καλό παράδειγμα για τους Έλληνες βουλευτές από την ..... "κακιά" Γερμανία

Το (ξανα)ανακαλύψαμε στο αρχείο μας και θεωρήσαμε σκόπιμο να το δημοσιεύσουμε. Τώρα που σε όλους μας "φούντωσαν" τα αντι-γερμανικά μας αισθήματα. Τουλάχιστον εκεί κάποιοι διαθέτουν ....."μπέσα"..... ή στα απλά ελληνικά, ΦΙΛΟΤΙΜΟ. Το άρθρο είναι από την ιστοσελίδα Agrotypos.gr και δημοσιεύθηκε στις 30 Αυγούστου 2006:

«Oποιος έχει όρεξη... βρίσκει δουλειά». Kάποτε η Lilo Friedrich, πρώην βουλευτής των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών, θα υπέγραφε την παραπάνω δήλωση με κλειστά τα μάτια, κάτι που λένε και πολλοί βουλευτές στην χώρα μας. Σήμερα, η άλλοτε πολέμια των επιδομάτων ανεργίας 57χρονη γυναίκα δουλεύει πλέον σαν οικιακή βοηθός, ύστερα από άκαρπες προσπάθειες εξεύρεσης εργασίας σε άλλους τομείς και μετανιώνει πικρά για το «φιλελεύθερο» πολιτικό της παρελθόν.

Σύμφωνα με την ίδια, όσα έμαθε στα επτά χρόνια που πέρασε στα «χρυσά» έδρανα της Mπούντεσταγκ, είναι «λεπτομέρειες» σε σχέση με τον έναν χρόνο ανεργίας που ακολούθησε από τον Σεπτέμβριο του 2005, όταν απέτυχε να επανεκλεγεί.
Πολύ νέα για να βγει στη σύνταξη, η Λίλο Φρίντριχ ανακάλυψε ότι οι εκάστοτε εργοδότες τη θεωρούσαν... πολύ μεγάλη σε ηλικία για να την προσλάβουν.
Mετά την αρνητική απάντηση που έλαβε και στις 100 αιτήσεις απασχόλησης που υπέβαλε για μια θέση πωλήτρια ή οικιακής νοσοκόμου, η πρώην βουλευτής και μητέρα έξι παιδιών πήρε την απόφαση να εργαστεί σαν οικιακή βοηθός στην περιφέρεια του Mανχάιμ !!!!  Eξάλλου, η Φρίντριχ είχε εξαντλήσει πλέον το χρονικό περιθώριο των έξι μηνών, κατά τη διάρκεια των οποίων λάμβανε 7.000 ευρώ τον μήνα ως αποζημίωση από την Mπούντεσταγκ και δεν δικαιούται τη μηνιαία βουλευτική σύνταξη των 1.600 ευρώ, πριν κλείσει τα 65 της χρόνια. (αλήθεια τι σύνταξη παίρνουν οι έλληνες βουλευτές;)

Σήμερα, εργάζεται σαν καθαρίστρια σε σπίτια και γραφεία για 11,50 ευρώ την ώρα, πέντε ημέρες την εβδομάδα.
Όσο για τη φιλελεύθερη εργασιακή και κοινωνική πολιτική που προωθούσε την εποχή που περνούσε καθημερινά την πόρτα της γερμανικής Bουλής, η «κόκκινη Λίλο», όπως την αποκαλούν οι σύντροφοί της λόγω του χρώματος των μαλλιών της, τη χαρακτηρίζει «αφελή».

Σύμφωνα με την πρώην βουλευτή του SPD, το διαζύγιό της με την πολιτική την οδήγησε σε στροφή 180 μοιρών σε ό,τι αφορά στην επίλυση του φλέγοντος ζητήματος της ανεργίας που πλήττει τη χώρα.

Mε δηλώσεις της, μάλιστα, στον γερμανικό τύπο, η Λίλο Φρίντριχ παραδέχεται ότι έπεσε θύμα των νόμων που ψήφισε η ίδια, καθώς τα νομοθετήματα «Xαρτς 4» που εισήγαγαν οι Σοσιαλδημοκράτες δίνουν στους ανέργους το δικαίωμα επιδόματος μόνο εάν έχουν προηγουμένως εξαντλήσει τις κάθε είδους οικονομίες τους.
Σε ό,τι αφορά τους πρώην συναδέλφους της, η Φρίντριχ δεν διστάζει να τους συμβουλέψει «να αποκτήσουν παρόμοιες εμπειρίες με τη δικιά της, εάν επιθυμούν πραγματικά να κατανοήσουν ποια είναι τα προβλήματα των πολιτών».